Roket fırlatma maliyetlerinin radikal bir şekilde düşmesiyle birlikte alçak dünya yörüngesi hızla büyüyen yeni bir ekonomik alana dönüşüyor konu.    Eskiden sadece devletlerin tekelinde olan uzay, artık fabrikaların kurulduğu, enerji santrallerinin planlandığı ve seri üretimin tasarlandığı bir "ticari bölge" haline geliyor. Uzay endüstrisindeki bu patlamanın ana motoru ise SpaceX ve onun yeniden kullanılabilir roket teknolojisi.   1981-2011 yılları arasında 1 kg yükü yörüngeye çıkarmanın maliyeti 54.500 dolar iken, bugün bu rakam 3.000 doların altına inmiş durumda. Elon Musk’ın Starship roketi tam kapasiteyle çalışmaya başladığında bu maliyetin 50 dolara kadar düşmesi bekleniyor. Bu gelişme; demiryollarının, nakliye konteynerlerinin veya internetin maliyetleri düşürerek yarattığı ekonomik devrimlere benzetilebilir.   Türkiye gündeminde pek takip edilmiyor ancak dünyada uzay birçok alanda bir gelecek ekonomisi olarak planlanıyor.   Mesela enerjide; yörüngedeki dev güneş panelleriyle elektrik üretip bunu mikrodalgalar aracılığıyla dünyaya kablosuz transferi hedefleyenler var (Virtus Solis).   Mesela üretimde; Yerçekimsiz ortamın ve vakumun avantajlarını kullanarak dünyada üretilmesi imkansız olan ultra saf yarı iletken kristaller ve daha etkili ilaçlar (örneğin HIV ilaçları) üretmeyi planlayanlar var (Varda Space).   Mesela yapay zekada; Elon Musk ve bazıları gibi soğutma ve enerji avantajları nedeniyle dev veri merkezlerini uzaya taşımayı tartışanlar var.   Uzay ekonomisinde sadece SpaceX, Amazon veya Çin değil, niş alanlara odaklanan şirketler de ortaya çıkıyor. Mesela Astra Space, büyük "otobüs" roketler yerine, uyduları tam istenen noktaya bırakan "taksi" roketler (Rocket 4) üretiyor. Veya ​Spacecoin, internetin olmadığı veya sansürlendiği bölgeler için doğrudan akıllı telefonlara bağlanan merkeziyetsiz bir nano uydu ağı kuruyor.   Yörüngedeki uydu şu an yaklaşık 15.000 aktif uydu var ve sayı arttıkça çarpışma riski de artıyor. Japon şirketi Astroscale, bu sorunu bir iş fırsatına dönüştürerek yörüngedeki çöpleri temizlemek ve uydulara yakıt ikmali yapmak için teknolojiler geliştiriyor.   Avrupa ise bu yarışta da ABD ve Çin'in gerisinde kalmış görünüyor. Ariane 6 roketinin gecikmesi ve yeniden kullanılabilir olmaması büyük bir dezavantaj. Almanya'da Isar Aerospace gibi umut verici girişimler olsa da, şu ana kadar somut bir başarı yakalanamadı. Ve Avrupa'daki risk sermayesi eksikliği ve bürokrasi, inovasyon hızını yavaşlatıyor.   Özetle, uzay artık sadece bir keşif alanı değil. Enerjiden sağlığa, internetten ağır sanayiye kadar her sektörün oyuncusu olmaya aday, trilyon dolarlık bir pazar yeri haline geliyor. Sektörün 2035'e kadar 1.8 trilyon dolarlık bir büyüklüğe ulaşacağı tahmin ediliyor.