6 Şubat felaketinin ardından Adıyaman’ımızın stadyumu da yıkıldı. Bu yıkım sadece bir spor tesisinin kaybı değil, aynı zamanda kentin hafızasında önemli bir yerin de yok olmasıydı. Aradan geçen sürede stadyumun yeniden inşasıyla ilgili önemli bir tartışma başladı: Stadyum yerinde mi yapılmalıydı, yoksa şehir dışında mı? Kimileri modern şehircilik anlayışıyla yeni bir alanı işaret etti, kimileri ise kentin hafızasının korunması gerektiğini savundu. Aslında her iki görüş de Adıyaman’ın geleceği için dile getirildi ve bu yönüyle kıymetliydi. Bir spor insanı olarak ben de bu süreci yakından takip ettim, hatta araştırma gereği duydum. Farklı illerde şehir dışında inşa edilen stadyumlarla ilgili spor camiasından birçok isimle görüştüm. Ortaya çıkan tablo oldukça dikkat çekiciydi. Şehir dışında yapılan 15 bin, 25 bin, hatta 30 bin kapasiteli dev stadyumların büyük bir kısmı, ne yazık ki yalnızca maç günlerinde kapılarını açıyor. Üstelik o maçlarda tribünler çoğu zaman 300 ile 1000 kişi arasında seyirciye ev sahipliği yapıyor. Geri kalan zamanlarda ise bu yapılar, şehrin dışında sessizliğe terk edilmiş beton yığınlarına dönüşüyor. Ne kente canlılık katıyor ne de spora beklenen katkıyı sağlıyor. Bu yüzden uzmanların ortak görüşü net: Stadyumlar, kentin kalbinde olmalı. İnsanların kolay ulaşabildiği, günlük hayatın içinde yer alan, yaşayan mekanlar olmalı. Çünkü stadyumlar sadece maç izlenen yerler değil, aynı zamanda şehirlerin hafızasıdır. Bu noktada Adıyaman Stadyumu’nun yerinde yapılması yönünde alınan kararı son derece anlamlı buluyorum. 12.500 seyirci kapasitesi ve 14 çok amaçlı salonuyla planlanan bu tesisin, sadece maç günlerinde değil, her gün yaşayan bir merkez olacağına inanıyorum. Elbette bu görüşe katılmayanlar olacaktır. Onların fikirlerine de saygı duyuyorum. Ancak meseleye sadece bugünden değil, yarınlarımızdan bakmak zorundayız. Şimdiden emeği geçen tüm yetkililere teşekkür ediyor, Adıyaman’ımıza yakışır bir eserin ortaya çıkmasını temenni ediyorum.