Aslında çok şey istemiyor. Hak istiyor. Hukuk istiyor. Adalet istiyor. Hakkaniyet istiyor. Liyakat istiyor. Hepsi bu.   Çünkü kamu görevlisi bilir ki yaptığı iş sadece bir meslek değildir. Aynı zamanda bir devlet görevidir. Devlet hizmetidir. Millete hizmettir. Bu nedenle kamu yönetiminde en değerli kavram güvendir.   Vatandaş devlete güvenir. Devlet de çalışanına güvenir. Bu güvenin temelinde ise adalet vardır.   Eğer bir kurumda liyakat varsa çalışan motive olur. Eğer görevler bilgiye, tecrübeye ve başarıya göre verilirse kurum güçlenir. Çalışan geleceğe umutla bakar.   Kendini geliştirmeye çalışır. Daha çok üretir. Daha fazla katkı sunar. Ancak bunun tersi olduğunda sorun başlar. Kayırmacılık ortaya çıkar.   Torpil konuşulmaya başlanır. Çalışanlar arasında huzursuzluk oluşur. Kuruma olan güven azalır. Aidiyet duygusu zayıflar. Verimlilik düşer.   Çünkü insanlar adaletsizliğe değil, adalet duygusunun kaybolmasına tepki gösterir.   Kamu kurumları hiçbir gruba, hiçbir kişiye, hiçbir çevreye ait değildir.   Kamu kurumları milletindir. Bu nedenle kamu yönetiminde ölçü şahıslar değil kurallar olmalıdır.   Yakınlık değil ehliyet olmalıdır. Sadakat değil liyakat esas alınmalıdır. Kamu çalışanları ayrıcalık istemiyor. İmtiyaz istemiyor. Kimsenin hakkının elinden alınmasını da istemiyor. Sadece eşit şartlarda değerlendirilmek istiyor.   Emeklerinin karşılığını görmek istiyor. Bilgisinin, tecrübesinin ve başarısının dikkate alınmasını istiyor.   Çünkü adalet sadece mahkeme salonlarında aranmaz. Adalet işyerinde de hissedilmelidir. Görev dağılımında hissedilmelidir. Atamalarda hissedilmelidir. Terfilerde hissedilmelidir. Ödüllendirmelerde hissedilmelidir.   Bir ülkede kamu yönetimi ne kadar adil olursa devlet o kadar güçlü olur. Liyakat ne kadar güçlenirse kamu hizmetlerinin kalitesi de o kadar artar. Kazanan sadece kamu çalışanı olmaz. Vatandaş kazanır. Kurumlar kazanır. Devlet kazanır.   Çünkü güçlü devletin temeli güçlü kurumlardır. Güçlü kurumların temeli ise adalet ve liyakattir.