Hangi ara bu kadar eksildik, hangi ara kelimeler ağzımızda birer cam kırığına dönüştü, bilmiyorum. Ama bir gerçek var ki; hepimiz aynı uçurumun kenarında, aynı cümleye tutunmuşuz: “Koca bir hayatı ziyan ettik.” ​Bir zamanlar dünyayı değiştireceğine inanan, cebinde hayalleri, dilinde uzun cümleleri olan o insanlara ne oldu? Mücadele ettik, sevdik, düştük, kalktık... Sonra bir gün durup geriye baktık ki; elimizde kalan tek şey, yaşanmamış anların sızısı ve söylenmemiş sözlerin ağırlığı. ​Ziyan dedikleri şey, sadece geçen yıllar değil. Ziyan; yanlış kapılarda beklemek, yanlış insanların gölgesinde serinlemeye çalışmak ve en acısı da kendimizden vazgeçmekmiş. Vitrinleri süsledik ama içerisi talan oldu. Şimdi o talanın içinden başımızı kaldırıp bir şeyler söylemek istiyoruz. Boğazımızda düğümlenen onlarca paragraf, haykırmak istediğimiz binlerce haksızlık var. ​Tam ağzımızı açacak oluyoruz, o devasa yorgunluk çöküyor omuzlarımıza. Karşımızdakine bakıyoruz; gözlerinde o tanıdık sığlık, kulağında dünyanın gürültüsü... Değer mi, diyoruz? Kelimeleri harcamaya, o yarayı bir kez daha deşmeye değer mi? ​Sonra o meşhur cellat geliyor, bütün cümlelerin boynunu vuruyor: “Boşver...” ​Bu "boşver", bir teslimiyet bayrağı değil aslında. Bu; "Anlatsam da anlamayacaksın, anlasan da derman olmayacaksın" demenin en kısa yolu. İnsanın kendi içine sığınması, kapılarını sürgülemesi ve o koca ziyanın hesabını tek başına kapatmaya karar vermesi. ​Bugün sokakta kime çarpsanız, gözlerinin derininde bu yazıyı görürsünüz. Herkesin anlatacak çok şeyi var ama herkesin feri sönmüş. Toplumsal bir suskunluk sarmalındayız. Birbirimize "nasılsın" diye sormaya korkar olduk; çünkü alacağımız cevabın ağırlığını taşıyacak mecalimiz kalmadı. ​Ziyan edilmiş bir ömürden geriye kalan, ne paradır ne de pul. Sadece, tam konuşacakken yutkunduğumuz o acı sudur. Evet, belki koca bir hayatı yanlış dekorların önünde, yanlış rollerle harcadık. Belki anlatacak çok şeyimiz varken, bizi duyacak kimseyi bulamadık. Ama bugün o "boşver"in arkasına sakladığımız sessizlik, aslında bize yeni bir kapı aralayabilir. Başkalarına anlatmaktan vazgeçip, kendi içimize konuşmaya başladığımız an, ziyanın bittiği yerdir. ​Kelimelerin bittiği yerde feraset başlar. Belki de artık dünyayı değiştirmeye çalışmayı "boşverip", kendi içimizdeki o hırpalanmış çocuğu kucaklamanın vaktidir. ​Çünkü hayat, biz "boşver" desek de, kalan son nefese kadar bize yeni bir hikaye borçludur. Şimdi söyleyin; sizin de mi çok konuşasınız var? Sizin de mi içiniz sığınağına sığmıyor? ​Yormayın kendinizi. Zaten kimse dinlemiyordu, zaten kimse gerçekten orada değildi. Şimdi o koca hayatın enkazı üzerinde karşılıklı oturup sustuğumuza göre; birbirimizin gözlerine bakıp en dürüst yalanımızı söyleyebiliriz: ​"Sağlık olsun be... Boşver."